تهران مانند زنی است که پاهایش را روی هم می گرداند و سیگار « کنت » می کشد، عینک دودی می زند و « ودکالایم » می خورد؛ « بی کینی » می پوشد و حمام آفتاب می گیرد، اما وقتی پای صحبتش بنشینید، از اُملّی و سبک مغزی و حماقت و پرمدّعایی و شلختگی و ورّاجی او، آدم تا سر حدّ مرگ ملول می شود...
دلم تنگ شدهها را، عاشقتمها را…
این جملهها را که ارزشمندند الکی خرج کسی نمیکنی!
باید آدمش پیدا شود!
باید همان لحظه از خودت مطمئن باشی و باید بدانی که فردا، از امروز گفتنش پشیمان نخواهی شد!
سِنت که بالا میرود کلی دوستت دارم پیشت مانده، کلی دلم تنگ شده و عاشقتم مانده که خرج کسی نکردهای و روی هم تلنبار شدهاند!
فرصت نداری صندوقت را خالی کنی.! صندوقت سنگین شده و نمیتوانی با خودت بِکشیاش…
شروع میکنی به خرج کردنشان!
توی میهمانی اگر نگاهت کرد اگر نگاهش را دوست داشتی
توی رقص اگر پابهپایت آمد اگر هوایت را داشت اگر با تو ترانه را به صدای بلند خواند
توی جلسه اگر حرفی را گفت که حرف تو بود اگر استدلالی کرد که تکانت داد
در سفر اگر شوخ و شنگ بود اگر مدام به خندهات انداخت و اگر منظرههای قشنگ را نشانت داد
برای یکی یک دوستت دارم خرج میکنی برا ی یکی یک دلم برایت تنگ میشود خرج میکنی! یک چقدر زیبایی یک با من میمانی؟
بعد میبینی آدمها فاصله میگیرند متهمت میکنند به هیزی… به مخزدن به اعتماد آدمها!
سواستفاده کردن به پیری و معرکهگیری…
اما بگذار به سن تو برسند!
بگذار صندوقچهشان لبریز شود آنوقت حال امروز تو را میفهمند بدون اینکه تو را به یاد بیاورند
غریب است دوست داشتن.
و عجیب تر از آن است دوست داشته شدن...
وقتی میدانیم کسی با جان و دل دوستمان دارد...
و نفسها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ریشه دوانده؛
به بازیش میگیریم؛ هر چه او عاشقتر، ما سرخوشتر، هر چه او دل نازکتر، ما بی رحم تر.
......تقصیر از ما نیست؛
تمامیِ قصه هایِ عاشقانه، اینگونه به گوشمان خوانده شدهاند.
دکتر علی شریعتی
فوق العاده است. مدتها فکر می کردم آدمهایی که اعتراف می کنن، وجدان اخلاقی بالایی دارن. و حالا متوجه می شم که بعضی ها همون طوری که استفراغ می کنن اعتراف می کنن، بالا می یارن تا دوباره شروع کنن...
مهمانسرای دو دنیا/ اریک امانوئل اشمیت
اگر یک درصد میل همجنس بازی بین مردان باشد طبعا همین حدود هم بین زن ها هست. مفسده جوها به یک درصد می رسند. دائم الخمرها یک درصدند، عقب افتاده های ذهنی یک درصد، آنهایی که جنون ذهنی دارند یک درصد، خود بزرگ بین ها یک درصد، شیادهای معمولی یک درصد، زنهای سرد مزاج یک درصد، تروریست ها یک درصد، کج خیال ها یک درصد، ...
آنهایی که از ارتفاع می ترسند،معتاد های هروئینی، غشی ها، کسانی که جنون آدم کشی دارند، سیفلیسی ها، کودن ها، به فرض این که این ها همه یک درصد باشند سر جمع می شود بیست درصد. اگر بتوانی هشتاد غیر عادی دیگر را با همین روند پیدا کنی - البته که می توانی- دلیل آماری بدست می آوری که بشر صد در صد غیر عادی است.
زن در ریگ روان - نوشته کوبو آبه
(و حتي يك كلمه هم نگفت/ هاينريش بل )
برف نگرانام نمیکند